Je bent erbij

- Yg. 1927, nr. 13 -

Op de 13. Maart was Memorial Day. Hoe ziet het eruit als je het in de tijdschriften bekijkt? zon:

Berlijn. Plein van de Republiek. Siegessäule. Voordien veertien Reichswehr-soldaten in een stalen helm; iedereen draagt ​​een spandoek. Rechts en links van hen een officier met een getrokken spekmes en overdreven stuitligging. Bovendien een Reichswehr-muziek die in de koperblazers blaast. Verder - u kunt het niet zien; maar weet je, want zonder dat zal het niet werken - ongetwijfeld de bekende veldgrijze voorkant met gestrekte schapenpoten, gepresenteerd geweer (of is dat niet langer?) en met: neus goed!

Omdat, langs de voorkant, onze Hindenburg is, want hij loopt al vele jaren langs de fronten. Enkele weken, dagen, uren later: daar waren geen fronten meer. Ze waren, hm. , , geconsumeerd. Er stonden anderen daar waar hij voorbij kwam.

Nou, zo was het bij ons. Zo is het bij ons; vandaag. Alleen draagt ​​hij nu een geklede jas. De rest is niet veranderd. Achter de soldaten is een vrije ruimte waar verkeer wordt geblokkeerd. De nodige afstand vanwege. Dan komt het volk, maar daarvoor zijn er nog een paar politieagenten. Symbolisch, heel symbolisch: de president van de Duitse volksstaat en zijn volk - ze kunnen niet samenkomen; tussen hen staan ​​het leger en de politie.

Maar voor degenen die daar onder de Victory Column blijven, is dat eigenlijk helemaal goed. Omdat, kijk gewoon naar hen, daar staan ​​ze, blootshoofds, in de stijve, ongemakkelijke zondagse jurk, hun hoed in hun handen en huiverend van emotie, omdat ze Hindenburgs voor zijn soldaten zien rondlopen. En het kleine hart klopt op hen: onze glorieuze stuw! de god die ijzer liet groeien! elk schot een roet en God straft Engeland! Ze huiveren van emotie op het historische moment, en niemand denkt aan degenen die buiten brulden, hun kleine leven spuugden met bloed en maagsap in de Russische bosbodem, groen, opgeblazen en dood met geknaagde tissues in de limoen van Champagne. Ze voelen alleen het moment, alleen dag Moment, dat wordt gefilmd met brassbandbegeleiding, waar ze mogen filmen. En het trotse bewustzijn: ik ben er! maakt haar blij.

Ja, je bent erbij. En de volgende keer zul je er ook zijn. Maar dan ben je liever ergens anders. Dit zou de enige voldoening kunnen zijn voor ons oude Muskoten, een volkomen voldoende echter als we tot tevredenheid zouden doen: dat we de volgende keer niet alleen daar zullen zijn, maar ook u, u allen: Sextaner, hogere dochter, Biedermann en familieman, terwijl je daar staat. In de nasleep zullen we helaas geen gelegenheid meer hebben om Hindenburg op parade dag parade bedrijven te zien gaan. Jammer toch?

1927, 13 Klux