„Niewinny”

Kaiser Wilhelm II i kanclerz Bethmann Hollweg, 1910

- Yg. 1927, nr 26 -

Jak kilka miesięcy temu ostatnie tomy pracy „Wielka polityka europejskich szafek 1871-1914” pojawili się bojownicy przeciwko „kłamstwu winy”, ogłoszone przez naród niemiecki wielkie zbawienie. To byłaby niewinność Niemiec! (Zawsze tak mówią o Niemczech Wilhelm moje.) Panowie zadbali jednak o bardziej szczegółowe oznaczenie dokumentów, które mają udowodnić niewinność Williama. Prawdopodobnie wiedziałeś dlaczego. Nie ma czegoś takiego. Z drugiej strony w „wielkiej polityce” znajduje się wiele dokumentów, które bardzo obciążają Wilhelma i jego popleczników.

Na 20. Grudzień 1912 ma księcia Lichnowsky z Londynu Bethmann (Nr. 12561): „Jesteśmy tutaj szanowani, szacuje się, że możemy być przeceniani, a na podstawie tego uczucia, które czasami można nazwać strachem, staramy się nas zawęzić, ale nie chęć walczyć z nami. W tym celu wspólne interesy są zbyt wielkie, powiązania gospodarcze zbyt wąskie i zbyt znaczące, straty materialne nawet zwycięskiej wojny zbyt wrażliwe. Ponadto, tutaj stało się zbyt wygodnie, ludzie kochają pokój i kochają, aby nie przeszkadzać im w ich codziennych nawykach. Wojna z nami wcale nie byłaby popularna, ale nadal groziłaby jej ochrona Francji, gdybyśmy jej zagrozili. Ponieważ uważa się tutaj, że nie byłby w stanie obronić się bez brytyjskiej pomocy niemieckiej supremacji. ”

Na 7. Marzec 1914 ponownie poinformował Lichnowsky'ego (nr 14700): „Niesłabnąca ochrona Francji jest dla nas tak samo polityczną koniecznością, jak ochrona Austro-Węgier i dlatego, jak chciałbym podkreślić, byliby w stanie wojny między nami a Francja w każdych okolicznościach trzyma rękę ochronną nad tym drugim. ”

Tyle o stosunkach niemiecko-angielskich. Teraz do niemiecko-francuskiego. Na 30. Listopad 1912 ma ambasadora Niemiec w Paryżu, Baron przeciwko. pięknynapisane do Bethmanna (nr 12471): „Zadowolenie, z jakiego czerpana jest wiadomość o pozornym złagodzeniu sytuacji międzynarodowej, pokazuje, że przeważająca większość opinii publicznej nie pragnie niczego więcej, niż tylko tego, że Francja została wykluczona przez wojnę mogą zostać zachowane. ”I raport kończy się słowami:„ Bez uzasadnienia niemieckiego ataku zagrażającego Francji, z pewnością nie zaakceptowałbym tego Poincaré noch Millerand noch Delcasse w obliczu ponurego nastroju większości Izby i narodu nigdy nie ośmieliłby się postawić kraju przed dokonanym faktem ”.

Na 4. Grudzień 1912 Lichnowsky ma następujące uwagi Szarzy zameldował w Berlinie (nr. 12481): „Ale wojna europejska powstała dzięki temu, że Austria wystąpiła przeciwko Serbii i Rosji, zmuszona przez opinię publiczną i już nie doznawała upokorzenia takiego jak 1909, Galicja zaatakował, co skłoniłoby nas (Niemcy) do pomocy, więc udział Francji jest nieunikniony, a konsekwencji nieobliczalnych ”.

Jakie były relacje między Niemcami a Rosją? Na 6. Luty 1913 ma ambasadora Niemiec w Petersburgu, Hrabia Pourtales, zameldował w Berlinie (nr 12805): „Trzymam się tego Cesarz [car Mikołaj II], Sassonow i Kokovtsov „Pour tant et tant de raisons” (z wielu powodów). , , nie chcę wojny i róbcie wszystko, aby jej uniknąć. Ale zdecydowanie chciałbym to zaakceptować. , - w przypadku akcji Austrii przeciwko Serbii stosunkowo niewielka, ale silna i bardzo aktywna grupa Panslavistic Hetzer pozbyłby się wszelkiej opinii publicznej i obaliłby obecnych szefów rządów, a przynajmniej wojna byłaby bardzo prawdopodobna. ”

Na 17. Czerwiec 1914 ma ambasadora Niemiec w Bukareszcie v. Waldhausen Oświadczenie Sassonova dla premiera Rumunii Bratianu donosiło Berlinowi (nr 15833): Sassonov wielokrotnie powtarzał „że Rosja prowadzi najbardziej pokojową politykę. Miał także pokojowe zamiary w stosunku do Austrii, ale pod pozorem nie mógł pozwolić na atak Austrii na Serbię ”.

Dostępnych jest kilkanaście takich cytatów. Wszyscy mówią to samo: Anglia chciała pokoju, ale pod warunkiem, że Francji nie należy atakować. Francja chciała pokoju, ale Rosji nie wolno atakować. Rosja chciała pokoju, ale Serbii nie należy atakować.

Tak było Wilhelm i Bethmanns Poinformowani przez swoich własnych ambasadorów i ambasadorów zostali ostrzeżeni, gdy w lipcu 1914 niestrudzenie nalegali i doprowadzili Austriaków do wojny z Serbią. Po tym wypowiedzenie wojny Los potoczył się w sposób programowy: Wojna z Serbią sprowokował Wojna z Rosją, wojna z Rosją spowodowała wojnę z Francją, a wojna z Francją wojnę z Anglią.

W ten sposób, podżegając Austriaków do wojny z Serbią, Wilhelm i jego Bethmains podpalili Europę. Są sprawcami, jedynymi winnymi stronami. Właśnie o tym świadczy „Wielka polityka europejskich gabinetów”.

1927, 26 Emel