Sacco i Vanzetti

- Yg. 1927, nr 18 -

Na 9. W kwietniu 1927, dwaj włoscy robotnicy Sacco i Vanzetti zostali skazani na śmierć po raz drugi w Bostonie. Ta sprawa Sacco-Vanzetti jest przykładem orzecznictwa politycznego i niesprawiedliwego traktowania wymiaru sprawiedliwości, podobnie jak sprawa Dreyfus we Francji, Fechenbach i Hölz ​​w Niemczech. Dwaj Włosi są na 5. Maj 1920 został aresztowany pod zarzutem na 15. Dwóch pracowników South Braintree (Mass.) Company zostało zamordowanych w kwietniu tego samego roku. Dwaj zamordowani musieli przewozić płatne pieniądze i zostali zabici przed sklepem z butami przez gang, który następnie dokonał w Stanach Nowej Anglii kradzieży skarbników do ich specjalności. Gang uciekł samochodem, niosąc 15 750 dolarów, które wpadły w ich ręce.

Od 1920 dwaj niewinni przebywają w areszcie; po ostatnim wyroku śmierci wydanym kilka tygodni temu mają one zostać wydane przez 10 w tym tygodniu. do 16. Wykonany w lipcu. Powód, dla którego zostali aresztowani, jest polityczny: byli anarchistami i zorganizowali wówczas szereg protestów, w których prowadzili kampanię przeciwko amerykańskiemu sądownictwu, ponieważ włoska robotniczka Andrea Salsedo została aresztowana bez wyjaśnienia i był przetrzymywany przez osiem tygodni; dopóki nie został wreszcie wypuszczony jako zwłoki. (Nawet później aresztowanie Salsedo nie było uzasadnione.) Sacco i Vanzetti byli więc bardzo niekomfortowi w amerykańskim sądownictwie; Aby je zniszczyć, oskarżono o niesłusznie postawione zarzuty rabunku. Sprawa przeciwko nim jest niezgodnym z prawem celem morderstwa dwóch przeciwników skorumpowanej sprawiedliwości. Przykład, który ma również podobieństwa w krajach europejskich.

Nie ma dowodów na jakiekolwiek powiązania ze światem przestępczym, ani nie ma żadnych wskazówek, by znaleźć innych członków gangu - w jakiś sposób związanych z dwoma więźniami - Sacco i Vanzetti. Już w pierwszym procesie, 1921, dziesięciu świadków przysiągło, że Sacco był w czasie morderstwa w Bostonie; jeszcze więcej przysięgało, że Vanzetti był w tym samym czasie w Plymouth (w Ameryce, a nie w Anglii). Niemniej jednak, nawet wtedy, 1921, wydano wyrok śmierci. I chociaż trzynastu świadków wezwanych przez prokuraturę nie mogło zidentyfikować żadnego z dwóch oskarżonych, dwudziestu dwóch innych świadków stwierdziło, że żaden z nich nie uczestniczył w napadzie. Spośród pięciu, którzy zidentyfikowali Sacco i Vanzettiego jako zabójców, trzech było niegodnych zaufania: dwóch ze względu na ich charakter i jednego z powodu sprzeczności między jego zeznaniami a zeznaniami innych świadków.

Pozostałe dwie to dwie dziewczyny, które widziały samochód z przejeżdżającą bandą rabusiów przez dokładnie jedną i kwadrans. Ten czas wystarczył, aby rozpoznali cały szereg szczegółów z Sacco (nie mogli powiedzieć nic o Vanzetti), takich jak: B. Że mężczyzna był nieco wyższy od niej, ważył około 140-145 funtów, był gładko ogolony, miał cienkie policzki, ciemne brwi, ciemne włosy, wysokie brwi, zielonkawo-białą cerę, opływowe, kanciaste ramiona, włosy zaczesane do tyłu ; że włosy te miały „od dwóch do dwóch i pół cala długości”; że miał na sobie zieloną koszulę i miał jasną i drobną twarz. „Był muskularnym, aktywnie wyglądającym mężczyzną z silną lewą ręką, silną ręką.” Wszystko schwytane w niecałą sekundę? W każdym razie we wstępnym dochodzeniu obie dziewczynki nie odważyły ​​się zidentyfikować Sacco; ale kilka tygodni później panna Splaine oświadczyła, że ​​doszła do pewności przez „narady”. A drugi dołączył do niej.

Przez siedem lat Sacco i Vanzetti byli niewinnie uwięzieni. Socjaliści, komuniści, prawdziwie liberalni, prawdziwie demokratyczni ludzie wielu krajów, w tym Ameryki, domagali się w licznych protestach uwolnienia dwóch ofiar przegniłej sprawiedliwości: na próżno burżuazja chce mieć swoją ofiarę. Nie kłucie sumienia przez minutę w tym morderstwie sądowym.

1927, 18 - Max Barth

Sacco i Vanzetti są na 23. Sierpień 1927 został stracony w Bostonie na krześle elektrycznym po tym, jak gubernator Massachusetts, Fuller, odmówił ułaskawienia.