Dziewicza krew

Emil Julius Gumbel, matematyk, publicysta polityczny i pacyfista.

- Yg. 1922, nr 20 -

O socjologii morderstw politycznych w Niemczech

Rozpad obyczajów politycznych spowodował w ostatnich latach w Niemczech masowe zjawisko, które wcześniej było całkowicie nieznane: morderstwo polityczne, W ciągu trzech lat od 1919 do 1921, 378 zamordował Right i 20 linków. W ten sposób prawie wszyscy przywódcy skrajnej lewicy zostali wyeliminowani przez bezprawne działania, ale ani jeden prawicowy przywódca nie został zabity.

Jaka jest ogromna różnica morderstw 378 przeciwko 20 od linków do wyjaśnienia? Moim zdaniem błędem byłoby twierdzić, że lewacy są moralnie wyżsi. Rzeczywista różnica między stronami nie jest, moim zdaniem, moralna, ale techniczna. Lewicowi zwolennicy przeszli dziesięciolecia szkolenia związków, głosząc masową akcję jako jedyną skuteczną broń. Ruch lewicowy bowiem opiera się na materialistycznej koncepcji historii, która podkreśla czynniki ekonomiczne i techniczne jako czynniki działające w historii. Prawicowcy nie mają takiego szkolenia związkowego. Chodzi o utrzymanie anarchicznego systemu gospodarczego charakteryzującego się słowami „pokój i porządek”. I temu celowi odpowiadają indywidualne środki, których działanie jest identyczne z anarchistyczną „propagandą działania”. Po prawej jest zwolennik heroicznej koncepcji historii, zgodnie z którą bohater „tworzy” historię. W związku z tym prawica ma nadzieję, że może zniszczyć lewą opozycję, wspieraną nadzieją radykalnie odmiennego porządku gospodarczego, poprzez wyeliminowanie przywódców. I zrobiła to: wszyscy przywódcy lewicy, którzy otwarcie sprzeciwiali się wojnie, do której robotnicy mieli zaufanie Liebknecht, Rosa Luxemburg, Eisner, Haase, Jogiches itp. nie żyją.

Niewątpliwie skuteczność tej techniki na razie. Lewica nie ma już ważniejszego przywódcy, żaden człowiek, wobec którego masy nie mają poczucia, że ​​tak bardzo cierpiał za nas, tak bardzo odważył się za nas, że możemy mu ślepo ufać. To niewątpliwie odrzuciło lata ruchu klasy robotniczej, więc nie ma wątpliwości co do chwilowej skuteczności tych metod.

Sukces tych morderstw jest tym większy, że nie nałożono żadnej kary. Stosunkowo niewiele ataków na reakcjonistów jest odpokutowanych surową karą. Jednak z bardzo licznych ataków na ludzi lewicy ani jeden nie został wydalony. Dobra wiara, niezrozumiane rozkazy lub ostatecznie szaleństwo były zawsze podstawą do przeprosin, o ile miało miejsce postępowanie. Nawet jeśli zostanie udowodnione, że zamordowana osoba nie była zaangażowana, rozwija się następująca zabawna legalna gra. Oficer wydał rozkaz, który można zrozumieć: Spartakusi zostaną zastrzeleni. Podwładny strzela do ludzi, których uważa za Spartakusów, i zostaje uniewinniony, ponieważ można by sądzić, że działa na podstawie rozkazów. Jest więc uniewinniony za „domniemany partyzant”. Podobnie jak porucznik w. Forster z powodu Putativnotwehr. Ale oficer nie interweniuje. Bo rozkaz albo nie brzmiał w ten sposób, albo, jeśli tak powiedział, nie był rozkazem służby.

Ta niesamowita łagodność sądu jest dobrze znana sprawcom. Dlatego morderstwa polityczne w Niemczech różnią się od mordów wcześniej w innych krajach dwiema chwilami: ich masowością i bezstronnością. W końcu w politycznym morderstwie zawsze był pewien stopień determinacji; nie można było zaprzeczyć pewnemu heroizmowi: sprawca ryzykował życiem i kończyną, ucieczka była możliwa tylko pod nadzwyczajnym obciążeniem. Dzisiaj winowajca w ogóle nic nie ryzykuje. Potężne organizacje z licznymi powiernikami w całym kraju zapewniają schronienie, schronienie i postęp materialny. „Dobroduszni” urzędnicy, szefowie policji, dają fałszywe „właściwe dokumenty” na każdą konieczną podróż za granicę. Mieszka się w najlepszych hotelach cudownych i radosnych. Krótko mówiąc, morderstwo polityczne zamieniło heroiczny czyn w łatwe źródło dochodów dla „szybko zdeterminowanych nabywców”.

To, że byłoby to niemożliwe bez być może nieświadomej pomocy sądów, jest oczywiste. Tę tezę reprezentują także większość prawicowych radykałów. Często można tam przeczytać takie zdania, jak: „Szkoda, że ​​tak zdrajca” (pacyfista, którego nie można powiedzieć nawet w sprawach karnych) nie może mieszkać w Niemczech, ale w innym kraju. Niestety ramię karnej sprawiedliwości nie może go dosięgnąć jak Erzberger. „Nie można więc zamordować przeciwnika politycznego mieszkającego za granicą. Ale nie dlatego, że nie byłoby to technicznie możliwe, co nie jest prawdą, ale ponieważ istnieje tam ryzyko, karalny stać się.

Pomimo tych okropnych faktów niekoniecznie chcę potwierdzić twierdzenie, że niemieccy sędziowie świadomie naginają prawo. Wprawdzie zwolnili morderstwa 300 bezkarnie, ale chciałbym prosić o złagodzenie okoliczności. Brakuje im świadomości odpowiedzialności karnej za swoje czyny. Od dawnych czasów, kiedy dzisiejszy system gospodarczy był bezwarunkowo chroniony przed atakami zewnętrznymi, i gdzie zwolennicy prawicowych partii niezaprzeczalnie tworzą górną warstwę, pomysł, że kasta ta może wytworzyć szereg niekwestionowanych morderców i zabójców, jest dla nich niewyobrażalny. Jeśli zwolennik partii lewicowych zostanie zamordowany z prawej strony, psychika sędziego nie może oderwać się od faktu, że zamordowany mężczyzna był jego wrogiem i powinien zostać surowo ukarany przekonaniem, że morderca był tak naprawdę sprawiedliwą karą był uprzednio opróżniony i dlatego był łagodny w leczeniu. Dlatego często zdarza się, że na rozprawie nie morderca, ale zamordowany jest moralnie przed sędzią. Ale morderca należy do tej samej klasy społecznej, tego samego życia co sędzia. Niezliczone więzi społeczne łączą funkcjonariusza mordercy i sędziego, który go uniewinni, prokuratora, który przerwie proces, świadka, który szczegółowo opisuje próbę ucieczki. Są ciałem z ciała, krwią krwi. Sędzia rozumie ich język, ich odczucia, sposób myślenia. Dusza sędziego subtelnie rezonuje z mordercami pod ciężką maską formalizmu. Morderca idzie za darmo. Biada, jeśli morderca jest po lewej stronie. Sędzia, który sam należy do wcześniejszych klas wyższych, zna ideę, że ten porządek ekonomiczny musi być chroniony. Opiera się na jej własnej pozycji. I każdy przeciwnik tego porządku gospodarczego sam w sobie jest naganny. Oskarżony jest zdolny do oburzenia. A jeśli uda mu się zostać w przybliżeniu skazany, surowa kara to jego pewna partia.

1922, 20 EJ Gumbel

Emil Julius Gumbel zobacz także:

Prawe oko - W walce z terrorem z prawej strony niemieccy prokuratorzy kiedykolwiek zawiedli. Człowiekiem, który pokazał im liczbę według numeru, był Emil Julius Gumbel. Niemcy mu nie podziękowały. Artykuł autorstwa Benjamin Lahusen w CZASIE nr 7 / 2012 47 z 9. Luty 2012 https://www.zeit.de/2012/07/Gumbel/komplettansicht

Młody dokument | Telewizja SWR BW

Dokument „Statystyka przestępczości - matematyk przeciwko nazistowskiemu reżimowi” poświęcony jest historii życia EJ Gumbela - profesora statystyki, publicysty i pacyfisty, jednego z najwybitniejszych przeciwników faszyzmu i rodzącego się reżimu nazistowskiego.

Gumbel był związany z Albertem Einsteinem w Lidze Praw Człowieka, pisał w „Weltbühne” i badał terror z prawej strony, przyjaźnił się z Ossietzky, Tucholsky, Feuchtwanger i Heinrich Mann. Był pierwszym profesorem wydalonym z Niemiec przez nazistów. Już 1932 miał naukowca z Heidelbergu na emigracji do Francji, 1940 do Nowego Jorku. Każdy statystyk wciąż zna dziś „rozkład Gumbela” i jego teorię ekstremalnych wartości; jego walka z nazistowską ideologią została zapomniana.

Źródło: https://programm.ard.de/TV/swrfernsehenbw/statistik-des-verbrechens-/eid_281132298878531